Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Απόψεις

the roots web banners 06

Απόψεις

14.04.2013 | 13:22
Γράφει ο Κυριάκος Πιερρακάκης   Η Μάργκαρετ Θάτσερ υπήρξε η μακροβιότερη πρωθυπουργός της Βρετανίας στον 20ό αιώνα. Ταυτόχρονα υπήρξε και η μόνη βρετανίδα πρωθυπουργός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, την οποία το εν λόγω πανεπιστήμιο αρνήθηκε να τιμήσει κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας της το 1985. Η πάροδος των ετών δεν λείανε τις αντιθέσεις. Κάτι το οποίο προκάλεσε αίσθηση ήταν το μείγμα των αντιδράσεων των συμπολιτών της στο άκουσμα του θανάτου της: δάκρυα στο Λονδίνο, πανηγυρισμοί στο Λίβερπουλ. Το πόσο παράδοξο φαντάζει το να πανηγυρίζεις τον θάνατο μιας πολιτικής φιγούρας 23 χρόνια μετά την απομάκρυνσή της από την πρωθυπουργία αποτυπώνει πλήρως την ένταση με την οποία άσκησε τα καθήκοντά της και τα άνισα αποτελέσματα τα οποία κληροδότησε.
13.04.2013 | 13:22

Γράφει ο Άρης Δημοκίδης

Μακάρι να πίεζαν και οι *σοβαροί δημοσιογράφοι* τόσο τους καλεσμένους τους, όσο πίεσε αυτή την ανορεξική Νανά Καραγιάννη.

Είναι ντροπή να βάλω βίντεο από την Αννίτα Πάνια; Λέμε όλοι, συνήθως: "Εκμεταλλεύται τους καθυστερημένους που πηγαίνουν στην εκπομπή της", "είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση" και τα λοιπά.

Τα ξέρουμε - τα έχουν πει πολλές φορές οι σοβαροί και οι ανθρωπιστές.

13.04.2013 | 13:07

Γράφει ο Νίκος Μπίστης

…είναι γνωστό ότι λάσπες και σκατά πατεί. Γνωστό για όλους; Δεν νομίζω. Γιατί ορισμένοι δεν θέλουν να μάθουν παρά τις προειδοποιήσεις. Για θυμηθείτε. Στις 17 Ιανουαρίου έγραψα ένα άρθρο στο Protagon με θέμα τον Μανώλη Γλέζο και με τίτλο  «Προστατέψτε τους ήρωες». Το κείμενο τελείωνε ως εξής:

10.04.2013 | 16:37

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Το πρώτο μου κείμενο για τους (και τις) gay το έγραψα πριν από 32 χρόνια – και μου χάρισε την πρώτη μου λογοκρισία. Κόπηκε (από το περιοδικό «Επίκαιρα»). Σχολίαζα εκεί το σύνθημα του περιοδικού «Αμφί»: «Για την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας». Έγραφα:

«Όπως διαφωνώ με τις φεμινίστριες διότι προσπαθούν να απελευθερώσουν μόνο το γυναικείο φύλο – ξεχνώντας πως η ελευθερία ή θα είναι κοινή ή αδύνατη– έτσι κι εδώ διαφωνώ με την παρουσία της λέξης "ομοφυλόφιλης". Πιστεύω ότι πρέπει γενικά να αγωνιστούμε για την απελευθέρωση ΚΑΘΕ επιθυμίας. Για την αλλαγή των κοινωνικών δομών που νομοθετούν τις ανθρώπινες επιλογές.

09.04.2013 | 13:06

Γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

  Πριν από λίγο καιρό, χάσαμε έναν συμφοιτητή μου που ήταν και καλός φίλος. Μια σοβαρή αρρώστια άφησε στη μέση σειρά από δραστηριότητες, ενδεικτικές ενός ακάματου δημιουργικού ανθρώπου. Στην κηδεία συζητούσαμε ότι όλα τα σπουδαία και δημιουργικά που πρόλαβε να κάνει ο μακαρίτης τα έκανε μολονότι δεν είχε πάρει πτυχίο από τη σχολή - χρωστούσε αρκετά μαθήματα κι ύστερα, όταν άρχισε να δουλεύει, πρακτικά το πτυχίο δεν του χρησίμευε σε τίποτα, οπότε το ξέχασε. Μερικούς μήνες μετά, ο μεν φίλος μου λείπει απ' τους δικούς του, ο δε κωδικός αριθμός του φοιτητικού μητρώου του συνεχίζει να είναι καταγεγραμμένος στη γραμματεία της σχολής του.
09.04.2013 | 12:56

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Οταν ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση, οι δημοσιογράφοι απουσίαζαν. Εννοούμε ως συλλογικότητα, διότι η TV ωφέλησε πολλούς μεμονωμένα. Κάποιοι συνάδελφοι έγιναν σταρ, απέκτησαν λεφτά και ορισμένοι από αυτούς έγιναν και ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Η φρενίτιδα του ανταγωνισμού στην τηλεόραση δεν είχε θεσμικό αντίβαρο. Οι πολιτικοί φοβούνταν, οι δημοσιογράφοι δεν μιλούσαν και το τηλεοπτικό προϊόν γινόταν όλο και πιο ποταπό, όλο και πιο χυδαίο. Η ιδιωτική τηλεόραση όργωσε εν πολλοίς το χωράφι που σήμερα θερίζει η Χρυσή Αυγή. Ο λαϊκισμός των καναλιών, οι «δράκοι» για τους «κινδύνους του έθνους», που ασύστολα εκπεμπόταν στα σαλόνια των πολιτών, ο ρατσισμός για τους Αλβανούς (τότε), οι γκραν-γκινιόλ εισαγωγές στα δελτία ειδήσεων έκαναν τον ελληνικό λαό καλό αγωγό των φασιστικών ιδεών και συμπεριφορών.

09.04.2013 | 02:36

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στα χρόνια που ακολούθησαν την άνοδο του λαού στην εξουσία, το επίθετο «λαϊκός» ήταν το απαραίτητο πρόσημο πάσης υπεραξίας. Από τα Μουσεία Λαϊκής Τέχνης ώς τους λαϊκούς τραγουδιστές, το λαϊκό θέατρο και τον λαϊκό καπιταλισμό, ο εναγκαλισμός του περιούσιου, υπό τη μορφήν επιθετικού προσδιορισμού, υπήρξε ένας πρώτης τάξεως επαγγελματικός προσανατολισμός. Στην αντίπερα όχθη συνωστίζονταν οι λίγοι, οι διεφθαρμένες ελίτ, όσοι ανάλγητοι και υπερόπτες πάθαιναν ναυτία από τους κραδασμούς της λαϊκής ψυχής. Καμία πολιτική δεν ευδοκίμησε στον τόπο αν δεν θυσίαζε ένα έστω δάκρυ στον βωμό του «λαϊκού».

09.04.2013 | 02:26

Γράφει ο Μιχάλης Τσιντσίνης

Ο,τι κι αν δοκίμασαν στην αρχή ήταν λάθος. Οι νεοναζί του NPD, που μόλις είχαν εκλεγεί στη Βουλή της Σαξονίας, έβγαιναν πάντα κερδισμένοι. Oι αντιδράσεις των υπόλοιπων κομμάτων στις αντικοινοβουλευτικές προκλήσεις όξυναν απλώς τον αντίκτυπό τους. Είτε αποχωρούσαν συμβολικά, είτε έστρεφαν επιδεικτικά τις πλάτες τους στον ομιλητή του NPD,  οι βουλευτές συμμετείχαν ως ακούσιος θίασος στο σόου των φασιστών. «Μας διαπόμπευαν», παραδέχεται σήμερα, εννιά χρόνια μετά, μιλώντας στην «Zeit» ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του CDU Ρίκο Γκέμπχαρτ.
08.04.2013 | 14:15

Γράφει ο Γραβάνης Αχιλλέας

Η διεθνής εμπειρία αναδεικνύει την πολλαπλασιαστική δύναμη της επιστημονικής έρευνας και της καινοτομίας (Ε&Τ) στην οικονομική ανάπτυξη. Σήμερα παρά ποτέ χρειάζεται μια νέα αναπτυξιακή πολιτική που θα στοχεύει στην ενίσχυση και επέκταση του οικοσυστήματος της Ε&Τ που αποτελείται από το κράτος, τους δημόσιους φορείς που παράγουν Ε&Τ (Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα - ΑΕΙ και Ερευνητικά Κέντρα - ΕΚ) και βέβαια τις επιχειρήσεις. Η νέα αναπτυξιακή πολιτική θα πρέπει να θέσει την Ε&Τ ως «εθνική προτεραιότητα». Σε αντίθεση με την επικρατούσα εντύπωση, η χώρα διαθέτει θυλάκους διεθνούς τεχνολογικής αριστείας και αξιολογότατο επιστημονικό προσωπικό στα ΑΕΙ και ΕΚ της (12.000 έμπειροι ερευνητές).
08.04.2013 | 14:00

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Ο  Καποδίστριας ήταν ο πρώτος άνθρωπος που προσπάθησε να βάλει τις βάσεις της νεοελληνικής παιδείας, ξεκινώντας από την τεχνική εκπαίδευση. Γρήγορα, όμως, κατηγορήθηκε ως «φωτοσβέστης» από τη γνωστή νομενκλατούρα της εποχής που εμφορούνταν από τα ιδανικά της «φαναριώτικης παιδείας». Τελικά, όλοι ξέρουμε πού κατέληξε κι αυτός και οι ιδέες  του…

Πέρασαν δύο αιώνες από τότε και ακόμα το παλεύουμε… Ο Φίλιππος αναγκάζεται να πάει σε ιδιωτική σχολή να γίνει μάγειρας και το σχολείο θα το τελειώσει σε νυχτερινό. Ο Κώστας περιμένει υπομονετικά να περάσουν τα τρία βαρετά χρόνια του Λυκείου να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του και η Νεφέλη, ήδη, βοηθάει στο μικρό ξενοδοχείο της οικογένειας, διαβάζοντας περιστασιακά, ίσα-ίσα να μη μείνει στην ίδια τάξη.

stenos400x400

 

youtube channel